مو  میتم  جنگ  مِدینه  که  نِمش  احزاوِن

دشتیاتی   سیتو  واگم  که  زُوونی  ناوِن

دشمن    "احمد مختار"     "ابو سفیون"    بی

کِش و  هر طیفه ، پِریش  جَهم  که  و  اردوش  کِشی

جورییلی  اِمت  و اِش   سُکِ  پیخُمبر  دا

که  چه  چِسدیتو   وِنو   دورِتو   اردو   اِشاسا

حضرت  اِش اِشت و،  خوش تو دِلکی  خُور  اِش که

جَهم  اِشاکه  همه  اصحاب  و   اِمه    شُور  اِش که

کسی  فکرش  نِرِسی  تا  که  چه هاکوند  سی یِنِیٍٍِِ

خِیرِ سلمونِ خومو  اِش گفت که:  خِندَک بِزِنِی

حضرت اِش گفت بُچا! دسّاتو   وَر  بِکِشِی

دور  تا  دور  مدینه  همه  خِندَک  بِزِنِی

خِندِک  زُووهری  اِشو  ووامَهشت  دهنِ روزه

تو  کِدِ  گرمِه ی  توسو  که  زِمی  میسوزه

لشکر  کافر  سُفیونیِ  ملعون  که  رسی

"عمرو  بن  عبدود"  ، از خِندِکِ  زووهرو   تِنگی

عُمِرِ  کافرِ  بی  دین  مِثِ  گوی  زَرد  واوی

سِرِش  اِش نا   تو  گووشِ   تی دِ   وُ  نامرد  واوی

که  اِگه "عمرو"  اِمت شَروِنِ مو   پُر  وامبیت

کارِ  ما  وُ  تو  وُ  اصحاب  همه  گُر  وامبیت

فکرِ  خویی   مو  سیم  اَندِن ، که  محمد بگیرم

بسپاریم  وُ   "عمرو"  وُ  شِر  وُ  جِرِّش  نخریم

"عمرو"کویک اِش زه وُ  ری اِش  وآکه  وُ اصحاب وُ کوار

"عمرو"   هِسُم  "عمرو"  ،کِلِ  "عَبدودِ"  ریشه درار

تِنگِسُم از  وِولِ  خِندک  وُ  یِلِ  خِندِکتو

که  اِسیری  بُوُرُم  وُ  بُکُشُم  یَک یِکتو

اُم بُلای  میتُم کرآن  خدا  شِر هادَم

دین  وُ  ایمون وُ  نماز  وُ  همه چی  وِر هادم

حضرت اش گفت وُ اصحاب :یکی  راساویت

سی دفِ  شِرِّ  یِنِی  محضِ  رضی  حَک  پاویت

"عمرو"  اِش  گفت  وُ حضرت  نِکه  هار  واودسیم

مِثِ  میشی  تو  لِپِ  گرگ  دچار  واودسیم

وَر  خروشید "علی" مِثِ پلنگِ  کووه سار

که مو میشُم جِرِ  ئی  مردک وُ  ئی  اسپ وُ سووار

حضرت اِش گو که :علی جان! تو هِنی  بچباری

مو  چطو   بِرسُونُمِت  تو  دهنِ  نهنگ  کاری؟

چِر وُ  بُنگ اِش ز دِفِی که : تی اَفتو  سُووهتم

مثِ  پَنگِ  خِرِکی  تو  بُنِ  مِشتو   پُووهتم

حضرت اِش گفت: "عمر!" بیو  و  بُرِه  وُ  دس  هاکو

بُرِه  ئی  کافرِ  ملعون  تو  مرخص  هاکو

سِرِش  اِش  زُر دا  خلیفه  وُ  سی مردم اِش گفت:

که  اِش میشاند جَر  وُ  ئی هاکوند  که بُودِن کاری مُفت

ئی  مثِ  لوکِ  بخورِّن  که  سیمو  مَس  واوِدسِن

یا  مثِ  گرگی  که  یِهو  داخُل  خَس  واوِدسِن

یادُمن  خوم  بُودُم  و  "عمرو"  و سه  چهار تی دِ رفیک

کافله یی مو  بی   اِلّا نه  وُ  اَهنومِ  شریک

یه  دفی  ریهت  هزاری  و  بگو  بیشتر  دز

مو  و  وَهنا  که  بُودیم   همه  مو  واوِدیم  مُز

کُرمِجی  نی  سِرِ  منزل  بِرِمو   ویسِده  بی

هَپِروش  که  و  اش  واسا  مثِ  یه  بووَلگِ کهی

سِپِر اِش  کرمجی  واکه  و  ری  دُزا  اِش چُلوند

نزیک صدتا  و شمشیر تو  خهکا  اِش  بوروند

خُلکِ اعظم  از یی گفتار  دِلش تنگ  وواوی

پِی  همه  مردم  دیندار  سی جَر  لنگ  وواوی

دیه  هم پیخمبر  چِرِه  اِش  زِ  وُ  آواز  بلند

چه  مهاجر  و  چه  انصار  تِمومی   بشنند

که میشیت جنگ که حوضِ کوثر  نِی خوش بیت

که میشیت جنگ که شُبِیر و شُبَر  نِی خوش بیت

که میشیت جنگ که  بَهد از مو خلیفه ی  حک بیت

که میشیت جنگ که  مولای  خِلایک   واویت

که میشیت جنگ  وُ  کلید  دِرِ  جنت   وواسوند

که میشیت جنگ که  تو حشر شفاعت  هاکوند

او که جنگ  هاکوند  البته که  کاکای خوم هن

جانشین خوم هن و بهد  مو  او  جای خوم هن

"عمر" اش گفت: و  بی شرمی  و  بی رسم  ادب

مو  نه  شیر  شتر اُم میت  نه  دیدار عرب

هر که رفت  و  ووِدِمِت هر چیت هسن  نی خوش بیت

کوثر و  حوض و بهشت، آدم  و جن  نِی خوش بیت

بَهَزیِرِ   مزرعه ی  کفر  یه  هو  راس  وواوی

داسِ  جوری  کُن  دسش  وُ  سی  جوری  پاوی

تِشِ  پیدار  شِکاوَت  یه  دفه ی  بِر  وواوی

از  نهیوش گووش  دِشمِندِ  خدا  کِرّ  وواوی

ذولفکار  دو دمش   مثِ   زُوون   اژدر

زوونک  اش  میورون   وختیش  میدی  کافر

حضرت اش گفت :علی جان ! تو حریفش  وامبی

تو ، تو خوت ، وامیونی   که  همه   دایُم    پامبی؟

تو هِنی  خیلی  کچکّی هنی  جنگ  اِت  نِدِئِن

ئی  مثِ  لوک  بخورن  که  تو  اَوولُو   چِرئن

علی اش گفت : کل عامو!  تو دلت کایُم  بیت

مو به  امید  خدا  فِری  سِرَش  مارم  سیت

اگه  او لوک  بخورن  مو  مثِ  شیر  نرم

اگه  او  بمبک  مَسِّن  مو  نهنگ  دو  سرم

فکر هاکو  تو  جِمَم  ملیونی  شیر  خُووتِن

تو  لِپ  هر  شیر  صد تا   شمشیر   نِدن

بُچِ  تو  مِهتکی  بُودسُم  که  هژبر  اُم    شِر   دا

سیصد و شصت  بت اُم خورد  که  وُ  اُم  وِر  دا

دیم  وختی مو  کِری اِش  کِرد  مِلَک   دایه اَش بی

خونه ی  کهبه  ترک  خُووَرد  و  ینی   وایه اَش بی

حضرت اش گفت: علی جان! دیه  بُرِه  دسِ  خدا

که  به  امید   خدا  از   مو   نِواووی    تو  جدا

حیدر  شیر  کُش  وواووی   که  یهو  پشت  اندر

دس   وُ   درگاه   خداوند  واوی  پیخُمبر

که  خداوندا! عبیده ، و  مو  بدر  اِش  واسا

حمزه ی صف شِکِنُم،  کووَه  احد  اِش  بُر زِ  وُ ما

ای خدا!  تهنا  مو  وامَرخِدسُم  وُ  یک  حیدر

که  حِلا  مِرسِنُمِش  تو  لپ  ئی  اژدر  نر

«رب  اشرح  لی صدری»  اش  خوند  تا  آخرجای 

"هارون"  اخی  اش  گفت:  "علی"  صفدر"علی" 

ایمون  تمومن  و  ینی  شرک  تموم

ای  خدا  خوت  دِنی  و دینت  و چهارده معصوم

"عمر"  اِش  گفت  و  وَهنا  که : یِنا  فویدَش نی

اگه  تو  گووش  خوت  اِت  دی ،"علی"  هم  میونی

اسد الله    که   پیاده   بر   "عمرو"  رسیاش  گو

ای  کافر ! چه  خهک  تمهکی  میکنیات  گو

تن  شهر مدینه  ری سرت  تش  میزنم

به  گمونم  که   گنا  وواودسی   خوم   میدنم

نکه  اینجا  مل  اَوولِهون  و  چخاوور بودِن

زیپلک  مورنی  نکه  مردم  اینجات  خردن

ئی  اش  میگن  شهر  مدینه  بلد  پیخمبر

یکی  هم  مثِ  مو  سردار  و  امیر  لشکر

دیگ بودِن جَر  که  تو  بدر افتا  یادِت اِشتن؟

عطبه  و حنزله  و شیبه ، همه  مو  اُم کشتن

مو  اُم میگن  حیدر  کرا ر  که  جوجا  نامبیت

هم عرب  و هم عجم و  هم  اگه  دنیا  ریم  بیت

"عمرو"  وختی "علی"  اش دی  تو   تپ و لرز افتا

هر  چه  کوی  تندکی  اش  بی  بن جا  اش  ووانا

تا که اش شاوی  ملعونی  و  خوش باش   اش که

مو نمی گم  که چه خهکی  و  سِرِ  جاش  اش که

اش گو به به!  تو  کِلِ   خوو  ابوطالب  هِسی

مو که  تو  اُم  نِده  بودن  الا  هُمو  کالُب هِسی

مو  و  مرحوم  ابوطالب  و هم  دوس  بُسیم

تو میگی دوس ، دوتا مغز تو یک پوس بُسیم

تو   بره  تا    "عمر"ی  بیت   " ابو بکر"ی   بیت

چطو   "عثمون"  و  " ابو بکر" و "عمر" اینجا نمیت

حضرت اش گو که : میگن هر  که و  تو  جنگ هاکوند

از  سه تا مطلبی  که  اش بیت  دِتاش  دیر  می وروند

تو  بیو  تو   صف  اسلام  و   بهشت   اِبِدی

مال  دِنیا  و  مِنالش  دو سه رو   بیشتر نی

"عمرو"  اش گفت: بهشتی  که  "عمر"  اهلش   بیت

اگه مفتی   و  مو   هادَن  که  مو   هِرگِس  نُم میت

یه  کِشِه  هم سفرم  بی، مو نزیک  بی اش بُکُشم

بس  که  ناجنسی اِش  میکه   هنیزا  شاش  تُرُشم

جنس  ئی  آدم  بدجنس  مو  میشناسُم  و  بووس

اِهتِکاتُم  نی  مثِ  مو  اش  بشناست  همه  کس

اَندِسِن  ئی  برِ  پیخمبر سی  فتنه   فسات

مرد  ما  زند شما  دین   و ینی  صد  هیهات

مطلب  دومی  ئی  که : تو  بره  و  جنگ  مکو

از مو مشنی  بره  و عرصه  و خوت  تنگ مکو

"عمرو"  اش گو : اگه  واشم  که  بچا  هو  میزنن

نه  بچا  هو   میزنن  ، بلکی   زنا   هم   میخنن

مطلب  سومی   میر   عرب   آسون   بی

اش گو: تو هم  مثِ مو، باید  که  پیاده  واوی

"عمرو"  دومَن  اِمِت  از  اسپش  و  خود  شمشیر

اِش بُری  چهار کِلِمِ  اسپش  و  اش  ور  دا   دیر

اش گو : حالا تو  بِزِه  ضروت  خوت  چون  مو  اُم میت

تا بفهمی که  چه گرگی   اش واخورخوندِن    سیت

شهسوار عرب اش گفت که : تو  خوت هم  میدِنی

اگه  مو اُم جمبوند  دی تو ضربت  خوت خو میونی

تو بزه  ضروت خوت ، تا  تو دلت   نامَرخِت

اگه مو ام  زِ  دیگه  "عمرو"ی  سی تو  نایمَرخت

کافر و  مشرک  و  دِشمِندِ  خدا  اِش  جُمبوند

ضروِتی  که  اگه  اِش و  کووه  زِتِ  بی  اِش  میرمبوند

سِپِر اِش  لِچ  که ، رسی  فرک  سِرِ  شیر خدا

اش دی که ویسِدِسِن ، اِش گو که : ای مرد شجاع!

بهد  ئی  ضروتِ  کاری ، تو هنی  ویسِدِسی!؟

اگه  و  شیر  و نهنگ  اُم زتِ  بی ، می رمبی

"عمرو"  تو گپ  بی   که  رونش  مثِ  گوو   وِراسا

اش گِرِت  رونش  و  رُوو  شیرخدا  پِرخ   اِش دا

دی اِش  نِشایی  تی خوش واگره ، کارش  ووایی

تو  مگو "عمرو" ، بگو لچ  کووهی    پرت  آوی

حضرت اِش مُهلش  ندا خوش  وُ لِشِ "عمرو"   رسوند

"عمرو"   ملعون  تفِ  گُتی  ری "علی"  اِش  پِرخوند

تو  خِضب  رفت "علی"  مثِ  پلنگ   کووهسار

وختی  اِشکالی  تو  چنگش  نِمیت  و  میکو  فرار

بهد   ئی  حرکِت  بی جاش  مِزی   شِر  هادِت

کُمِ  نحسش  بِدِرِت  و  تی سِگا      وِور  هادِت

حوصله اِش واکه ، و ریش پاوی ، و دیرش  واوی

و خوش اِش میگو: "علی" نه، دی  یینی  دی  نامبیت

"عمرو"  پُرس  اِش که:  ئی کارِ تو مهناش چه  بی؟

به خیالم   که   خضب ناک    تو   بیشتر   وامبی

حضرت  اش گو:  "علی"  خود  تو که  جِرّ  اِش  نِبُودِن

هر  چه   میکوند  "علی"  محض   رضای   احدن

اگه   تو  جهل  و  خضب ناکی ، سِرَت  اُم  می وری

نیمه ی  کُشتِنِ  تو  محض  رضای  خوم  بی

نصف  مو  نصف  خدا ،  ئی  که   شریکی  ووامبیت

ئی  عبادت   نِبودِن   رخصِ   تریکی    ووامبیت

جَهلِش  اش  واخو  دفی دیه   ری  سِرِ "عمرو" اِمت

مثِ  چرخی  که   توپَل  می زه  و   هُبره    ودِمِت

تا   بلین   سر   "عمرو"    ولی   اعظم

امه  "عمرو"  اش گفت:  که ای  شاه سخاوت  و کرم!

مو  سه  تا  مطلب  اُم  هن ،هر سه  بویس  جا باری

زره اُم   دونه  نشون هن     نِکِه    اش   دِرباری

یک  دیه هم  ایکه،  تو ئی  اردو  مو  یه   دایه یی  مِن

کدخِن هاکو  وُ   اسیری اش   نُوُرَن   رسوِی  مِن

سِرِم  هم  وختی   که  بالِت  اُورد  سِر  دار  مکو

خاطرِ  نوم  بلند  مو،   تو  ئی  کار  مکو

تا  که  گهپاش  تموم   وایی   ملعون    سپرد

امه  "من  ربوک "  و جونش  و جهنم  اش برد

اش  کِشی  از  کِرِ شالِش  و  تو کالون  خنجر

اش  بری  کِد  سر  گییی  سر  "عمرو"  کافر

دیه    تکبیر  علی   از    همو   جا  راس  وواوی

چره ی دست مریز  از  عرش  خدا  راس  وواوی

اسد   الله   "علی"    شیر   دل    کافر   کُش

زره  اش دست  نزه   شمشیرش اش  نا  بِرِ  خوش

پی  جدا  واوده شم     وِدُوِه    اِش نا     بِرِ  لَش

چوکه ی   "عمرو"  هم   اش کِشی سر تا سِرِ لش

سر  خوین  آشلوی  "عمرو"  اش  واسا  و  اِمت

همچی  سنگین  و  خرامون  و  خرامون   وِدمت

حضرت  ختم  رسل  خیلی   خوش حال   واوی

محض تعظیم  "علی"  از  سر  جی  خوش   پاوی

رفت  خود  جمله ی  اصحاب  و   استکبالش

مچی  اش  دا  و  تو   پیشونی  خوش  اکبالش

بهد  اِش گو که:  ئی  ضروت  روز  خندک

همی جمبوند شی "عمرو"،  که اِش  اِرسا  و درک

خیرِ جنگ  احد و  جنگ دی و  بدر و حنین

ضروتش   به    ز عبادات   تموم   سکلین

سر  "عمرو"   اش  که   نثار  کِدِمِ  پیخمبر

حضرت  و  جمله   اشو  گفت  که:  الله اکبر

جورییل"  کاصد  حک ، خوش و یه فِری  اِش رِسوند

"اش  گو  خلاک   سماوات   سِلومت     مِرسوند

اش  سِپُردن  و  مو  که  سی  تو  بگم  نوم  "علی"

اُم   نوشتن   بر  نوم   تو  خوم   نوم  "علی"

ام  دِدِن  هر  چیم  هِسِن  جنت  و  حوض  کوثر

دِشمِنِش   تی   چشم   وامبیت   همشو  مثِ  "عمر"

همه  دِنیا  سی  وجود  تو  کِری  اُم  کِرد  و "علی"

تو  و  "زهرا"  و "علی"  و " حسنین"   تا  "مهدی"

وختی   دِنیا   پُرِ   ظلم   واوی   "مهدی"   مارم

ملک   دِنیا   همه   و   دس    بُچِت     می سپارم

"علی"   و  جمله ی   اولادِش ،   شاه     وامیکنم

تا   کیومت    همه  شو    صاحبِ   جاه   وامیکنم