|
کوخت ((اشعار محلی استان بوشهر)) عشق صیدیست که تیرت به خطا هم برود ، لذتش کنج دلت تا به ابد خواهد ماند...
| ||
 سروده های زندگی سومین مجموعه استاد غلامرضا رئوفی گناوه ای است شاعری که سالها به عنوان یک کاسب و کارشناس و معمار در میان مردم زادگاهش بندرگناوه زندگی کرده است و در کنار زندگی اش به شعر پرداخته است وی در این مجموعه که برگیرنده شعرهای مختلفی در قالب های غزل . مثنوی . چهار پاره . شعرمحلی و.......... است به بیان احساسات و عواطف خود می پردازد . اگر چه معتقد است . ( هنوز شرار شوقش فروکش ننموده و تصویر ذهنی اش باز در عمل به نقش در نیامده است .) [ دوشنبه ۱۶ دی ۱۳۹۲ ] [ 13:8 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
شوه سوز و حسرت شاخ و بلگی کشید من دل وباش گوشتین مو ایرم که کمی تینا بگردم اوو ایبینم که هر جا من کمین گلل یاون قشنگتر پا بپای اما دل. دل که آهش آتشین سرا پا شعله ایبو می چلوسی که جاماند زتنگ آبنوسی گل دهسه ایکنه مثل نهاتر ولیم خندکن کمک تا تیم ایای نه مثل اوسن که زهلش ایره چی نیگه باکسی دورش نیپای بلای سی مو شکلش تا میومت چه یاو بکنی کار خدای که مو بی او بسوزم او ندون که مهرش من دلم باری گرون دواره کنگرل بالا ایاین ایاو قابشون می گرز کبکاب او دبای مو نیا سی کی بچینم نیاو خوبنیش من کنج دولاب که تا هر گاه که مه مال خوش بو داری سیش بنی سوغات نایاب وسر پا ویسکی تا او بشین که شاید باز بیا و گل بچین کمینم مو که یولی دم سراش درای و درام باش بزنم گپ ایاو شو بری تا من سراشون سگل نیلن و یو لا ایکنن حپ مو ایرم آخرش یولی یه روزی ولو بای کشتر و حوگاله و شپ فرار خو نیکنم ایگم یو جونم نفسم . قومم . نومم . نشونم دبارونم نیا امسال بهار سه روز شو و رو خیسیده حونه دلم بال ایزن سی دم سراش نگردی اوسنل ایگره بونه نیاره در بیی اینویسم رئوفی و جنون عاشقونه که تا بعد خوشم مردم بخونن هم اونی که اسیر چند و چونن
[ دوشنبه ۱۶ دی ۱۳۹۲ ] [ 12:46 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
هیچ ایبو تیم بشینه سیش بگم نیترم بی تو نییرزه بیدنی با تو بیدن می بهاره تاوسون هم گل و گل گشت و ری بوسیدنی مو دلم نیخه جدا واوم و تو چی د نیمونه که بو چی گفتنی شعر و تصنیف و سرور و ساز و تار ایره و یاون همش بی اعتبار من تیت ویمو بوینی عین عشق هم ز شور و شوق و معنی عالمی تو من دادی وایدی طعم و توش ای که نوروزی بهشتی زمزمی دل تو و تابش نه مثل اوسن نی د غیر از تو به دردش مرحمی سیر که ایبو و نوش و شهد نوش غیر از ای نیگه شعور و عقل و هوش چه خشه بازم بگی کر گوشکی پا تو سر ایبو همه روز و شووم ا بیی با یک بریم تا هر کجا و همین جه تا و اونجه ایدوم روز هم یو من نظرم من گذار تا ایخوسم شلوه کاری من خووم با خیالت کمبچیلم تا سحر مو ایچنو سی تو , تو شاید بی خور هیچ ترکیبی نیاو مثل تو طوم ریحونی و شهدی می عسل شو ایپیچم با خیالت همچنو بلگ ناری غمزه کاری من بغل قامت طناز و خلق شوخ تو ایکنه بازم جنون محتمل باز تا صب که چه یای پیش ری شایدم واوی که واز آوی دری می ایاوه پای تو عمرم سر بره غیر گلگشتی نواوه عایدم ا چنو واوه مسیر سرنوشت بخت باید با چماقی با بدم یادت گفتی که ایمیرم بیو دم سراتون نصب شو سی قاصدم ایسو مو لحکم بیو تی مو بشین تا "رئوفی" واو شوخی خوشه چین.
1383/4/15
[ دوشنبه ۲ دی ۱۳۹۲ ] [ 9:39 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
بهار اومد و دردم تازه واوی و یاد ساللی که با تو بیدم چه گردی سیت بگم که بی تو بیدن و دهس دل چه رنجوری چشیدم همیشه می خورنگی من دلم بی که تش تش ایکه و ایسخت جونم دلم ایخاس که یولی تیم بشینی سر فرصت بگم احوال دلم تو سیم از شوق و ذوقی لو کنی واز مو طعمی بچشم می چای دشلم بهاری , بی تو کاشکی جلوه نیکه که سنگین تر کنه بار گرونم شدمبو سه پر آویده پسینی که گاهی مو ایدرایم گیج ایاوم یو خو می مثل عاشق درد دلش چدون مو چه دردی مبتلایم نیبینم روزنی سیلش کنم سیر همو که واویده ورد زوونم تو گاهی دیدی بند شک بخون مو ایبینم که مهسن می قناری چنه چهچه ایزنن نه مثل بلبل مو گوش ایدم , چه گردی , خار کوری کسی نون که چی گن غیر عاشق و مو که آواره ی دشت جنونم یکیش ایگه خش شیرین زوونی یکیش ایگه فراخر نیش و نوشی یکیش ایگه مو نیخم غیر یا کو که من له پای کهل با هم بجوشی مو خو ایدونم نیاو سی مو هرگز که سیر گپ بزنم با دل حنونم د نیگم بیش از ای احوال دلم که تا مخفی بمون سی همیشه همه ایدونن رئوفی مبتلای دلش واویده نازک مثل شیشه بگن باقی که تا رسواتر آوو همی واویده خوش نوم و نشونم
1381/11/1
[ یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۲ ] [ 10:44 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
بهار اومه و دل باز ایزن جوش بیو با یک بریم صحرا بگردیم بیو تا می دو مرغ مس شو گرد و هر بیغوله جای صد بار سردیم د دنیا نیخه سی ما بهتر آوو بهار غصه و انبوه دردیم چطو هر کی ایره حرفی نداره بیو وقت گل و گشت بهاره مو بی تو داغ و منگم سی همیشه بیو تا من دلم بهلو بواره کلون آسمون اما مو نونم چطو من سینه دل می سوگواره گل و باغ و بهار مو ایبینم و دید مو شوه می قیل, تاره که دورش تا هزار بالا حصاره بیو وقت گل و گشت بهاره مو دیندی پرپروک بازم ایگردم اما هرگز نیبینم من شوه زار تو ایگی پرپروکل با مو قهرن چقه اوسه زمین یاوی تلمبار چقه با یک دتی دورمون ایگشتن شوه و پای تلل تا پشت کهسار بیو زخم دلم عین مغاره بیو وقت گل و گشت بهاره بیو تا گل بچینم سیت دهاری بغلطیم من گلل تا بعد افتو بگم درد دل سال گذشته وراسی تا که با یک دو بریم خو مو زهلم نیرکه خینمه بریزن بیو تو مو ایام دیندات هر شو یو خو زندی همش بغض و شپاره بیو وقت گل و گشت بهاره بهارل ایرن و ما هم د روزی ایگردیم من ولات و دور بازار ایه شوری نبو و بزم و سوری زمین ایبو تو و بغض و کلنجار رئوفی خوش د پیر سی جوونل بدل داره هزارون راز گفتار ولی با غیر تو کاری نداره بیو وقت گل و گشت بهاره
1382/10/11
[ دوشنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۲ ] [ 10:16 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
|
درباره وبلاگ  نازی جون وقتی که پیر آویدی و پیر آویدم وقتی ودیدن آینه سیرآویدی وسیرآویدم نره یادت که همه اش یاد تو بید یادم بکو یادم که مو پی یاد تو پیر آویدم "مختار تنگسیری" ******************* با سلام علی اکبر مجاهدی پور ,متولد آذر ماه , اهل بوشهر هستم. این وبلاگ مجموعه ایست از سروده های شاعران محلی سرای استان بوشهر که امیدوارم مورد توجه واقع بشه. | |
| [ طراحي : قالب سبز ] [ Weblog Themes By : GreenSkin] | ||