امّیــــد، وُای زندِی ، دون ِ عدســی نیســی           پُی اِشکِســه بُن چَهیُم ،فریــاد رسـی نیسی

تـُــوهُی کمــک وناله، پَل می خر ِ ریم، کاله          سر کِــردُم ِ هَوگاله ، انــگار کــــسی نیسی

سِی حالم وسِی رنگـُم ! سِی هردوپُی ِ لنگـُم          مِی خر،زدن ِ تـَنگـُم ،ره پیش و پسی نیسی

رفتـُــم تـُــوخِشَــم دوولا، دوسی بکنـُــم پیدا           تا آدمِ  خـُو،مث نا، هم، واکه هسی ، نیسی

دُوسَل همه لو رفتِن، مِی جومه، تـُواَورفتن           پُـی منقل و خَــو رفتن ، دورُم نفسِی نیسی

گرگ سینه سپرکِرده ،سگ گلـّه ی درکِرده           خوش کـُردکِ  بَرکِرده ،بَهقِی تـُوخَسی نیسی

نه پازن و نه تیشتــر ، نه گلـّــه مثِ  ناتر            رُفتِن همش ِ ازپَــر ، ی ِ میش ِ لـسی نیسی

                                                                                       " محمد غلامی"

اَندِن بهار و سی کُنار ، دل وایه داری میکنه

                                                  سی دیدن گل ، پرپروک لحظه شماری میکنه

هی وِزه میده گازِری ، با گُنز داره سرسری

                                                  ســوزه قبــای پاپــری بُنـــگ قنــاری میکنه

شودر ایسه گل کردشن ، سوتَحل سُمبل کردشن

                                                 اُو بند باغ پُر کردشن ، بارون چه کاری میکنه

اُو کُنج باغاوی رووُن ، گل دسته کرده باغبون

                                                 کُوکــر کنارشـون دووُن ، عشق بهاری میکنه

اَندِن یه پیدُم ری کُنار ، صد تله سیش کردن قطار

                                                 مثل یه اسب بی سوار، هی بی قراری میکنه

باغا همه دادن ثمر ، غله رسیده تا کمر

                                                 اُو ری گُرو هی میره سر ، باغ آبیاری میکنه

فیروزه گون واوی زمین ، گل بسته ریش نقش نگین

                                                 دست یه نقاشن که ای نقش و نگاری میکنه

                                                                                 " حسین نوری فیروزی"

پیچیده تـُو خلق ِ عالم گلبُنگِ مجنونی ِ مو

                                   اهل ِ ولاتی ندیدن گردِی پریشونی ِ مو

سُخته و اَفتـَو گـُلالـُم ، سی اَورِ مَسّی بلالـُم

                                   محتاج ِ ی ِ اَورِغالـُم اِی اَورِ بارونی ِ مو

موعین ِ خونِی خراوُم تِک می کنـُم بی صحاوُم

                                  اِی گـُل غرِپاتِ بـِتکـَن سی مَحض ِ گِلبونی ِ مو

اُمرو،کُ فکری وحالـُم که رفته از دَس مجالـُم

                                  فـُیده چه دارِ بگروی روزی ری ویرونی ِ مو

عمری سر رَه نشَسّـُم هِی خـُندم و شعر بَسّـُم

                                  گِی نومدی تا شوِ شعر سِیل ِغزل خونی ِ مو

گـُم کِردم ِ حال و روزُم بیل تا و دردم بسوزُم

                                  می خوام ولات پاک بوینِن کورِ پشیمونی ِ مو

حیفی رداوی جُهالی مو موندم و دسّ ِ خالی

                                   ازنـَو بیو مِی نهاتر روزی و مهمونی ِ مو

دس توری ِ مثل ِ ناریت ، لـَو مثل ِ قاش ِ خیاریت

                                   دِی مُرده واویدُم آخُر سِی بختِ سندونی ِ مو

هیچ پَرپَروکی ندیدُم ، هیچ شاخه ی گـُل نچیدُم

                                   اِلاّ و یادِ تو بیدُم اِی دلبرِ جونی ِ مو

سرکیچه تـُون اِی نمونـُم ، تـُو ریت نمازی نخونـُم

                                   کافـَر نمی خندِ اُو سو، و ای مسلمونی ِ مو

یا پـُش سرت یا نهاتـُم ، هر جا که رفتی موپاتـُم

                                   قضَّوبلات تا بگیرِ تـُو تـَرکِ پیشونی ِ مو

اِی عشق و خواسَن خراوِ ، نادونی و بی حساوِ

                                  می خوام تـُو دنیا بپیچ ِ گـُلبُنگِ نادونی ِ مو

                                                                      " محمد غلامی"