تو مسجد ما یه شیخی رفت منبر

                                     گپش زت هوم شویی از نهی منکر

که نهی منکر دِه ای روزا کِماین

                                     کسی دی کار کسیش نی ، نه چه واین؟

چه واین امرِ معروف ای بووا جون

                                     کُیا رفتن دِه ایسا دین و ایمون

سیچه مردم همه دی جا اِتو زِه ؟

                                      همتِی کافرایِیتو دو روزه ؟

نمی فهمی خُیا شاتو خِضب کُند

                                     شی و ریتو می کند با زلزلِی تند

همتِی وایِسِی ولله غافل

                                    کِتو گِرتِن نماز و باکیا وِل

مو تا که اُم شنی ای نکته از شیخ

                                   ز وحشت موین سِرُم وایی همش سیخ

سواش صُب گَه مو سی خاطر کمی کار

                                   لواسُم  بَر که و رفتم سی  بازار

تو بازار گیر کار بیدم که یَکهو

                                  یه صحنِیم دی که از چش واپِری خو

یه دوتی می خه تو بازار سی خوش کشت

                                 لواساش تنگ بی و آرایشش مشت

همه گُت و کوچیک ، بچ بار، جوون ، پیر

                                    چشاشو رُو ای بی نوامبِیَن سیر

نه چایر بی سرش نه شالِ اَیلی

                                    دُمِ عُینک می گشتِش میرزا مَیلی

ری مرزِنگِش ریمِل، موینش به رنگ تش

                                    غولو مندو دو کُرپا کرده بی غش

 ری صورت پنکک و ماتیک ری لُنج

                                      بووی ملا خِیِر افسرده تو کنج

دو تا بُرماش اِشا کردِی بی تأتو

                                     عصاش وُردا کِرِم لهمو دُمِش رُو   

از او حاجی بیگی  تا مُندو چیش کاج

                                      تو بازار دینشو نِیِی به حرّاج

مو تا ای صحنه اُم دی نهیِ منکر

                                      اِمِت تو ذهنُم و گپ شیخ ری منبر

تو دل اُم گو که مو هِسُم مسلمون

                                        نباید مِث اینا بفروشم ایمون

مو ایسا بُی بِشُم رفعِ شِرایَم

                                      بِرِ ای دختکو نهی منکرایَم

و دُو رفتم هِلِش اُم گو دوهتَک

                                      ایکِی زُرّامُخو یِک لحظه وُیسَک

که بی چایَر سیچه اَندِی تو بازار

                                       گُلی ، می چینِنِت بَیوَخت آهازار

تو که آرایِشت ایکِی هِسِن مَشت

                                        مُخو تو بِینِ ای نامحرما کَشت

با ای اُوضِیِ بازار و گیرونی

                                     سی جُون مُونا چه مُفتِر چِش چِرونی؟!!!

نِمینی سِیلِ مردم همه شِی تون

                                     گُناشو تو ای دنیا همه پِی تون

وُ  هیم کارا خُیا صبرِش سِر اَندِن

                                    خِضَب کِردن وُ دی جَهلِش در اندن

سی هیمنِی هن زمی لرزه تو ای فصل

                                      دی وایِن مث سِرُم ری خونیا وصل

گناه وایِن تو دهنِت مث بینیزه

                                       سی هیمنِی هِن خُیا بارو نِمیزه

مو تا ایم گو دوهتَک سی مو اِش گفت

                                     بِرُم خیلی تو هِی می گِی گپِ مُفت

تو بِر مردم ایسا اِت آبِروم بُرد

                                     تو اِت کِرد روحِ مو شی ای پِیات خورد

ایسا زنگ می زنم سی شیم ری همراش

                                         تا بیت حالِت بیارِت او سِرِ جاش

حالا کارُم دُرُسایی مو اینجا

                                       عِجَو شِرّیم خِری سی خوم مو ایسا

هِنی ری او گوشِش نِنِی بی گوشیش

                                      که فِرتِنگی وایی حاضر هُمو شیش

مو سِیلُم که اوشَم واسِی زیر ابرو

                                      تو دل خوم اُم گو تُف ای لعنتِ او

پِسِ مرگ هیکلش بی کَدّ وَرزا

                                        سِرِش گُت اِینِهو تاپونِ خُرما

سی مُش گو میچِکَک هسی چه کاره

                                       که مِی و می زنی وُ زِن مو غارِه

یه مُشتیش زَت تو کُم مو جان کِلُودی

                                          که مو وُراسِیُم مِث فیلم سه بُعدی

تو دل خوم اُم گو آروم آخُه نامرد

                                         نه آزارِت چه بی ؟ نِت بی تو  کُم درد ؟

چه کارِت بی حِجاوِ  ای خِراون

                                        نمی فهمی که دِنیا بی صِحاوِن

ایسا می کو تو زیرِ ای پِیاش لَه

                                      اگه سی کَس بِگِی هِی مُفتی تو چَه

تو هیم فِکرا بِیُم که یکی رُو وَل

                                   صِیاش زَت شِی مو که سِیلاکو هِل یَل

دُرُسِّن نهیِ منکر واجِبِن کا

                                   اُما هِن آبرو واجبتر اینا

ای رسمش نی تو بازار بِینِ لشکر

                                     بریزی آبرو سی نهی منکر

که اِش گوتِن که ای زات هاکُنی جون ؟

                                     اینا وِل کو ، برو خوت هاکو دَرمون

تو اول علمِ کارِت کامِلا کو

                                   اوسا واگرد و حَلِّ مُشکِلا کو

                                                                                محمد تابناک ( میشمح)

پیانو ، اُرگ و دَف ، سنتور سی تو              دِرام و دَلّه و شِیپور سی مو

لواس ابریشمی صد رنگ سی تو               کفن پیسیده یِ بُن گور سی مو

فرانسه ، ترکیه ، اوکراین سی تو               گوام ، بوتان و سنگاپور سی مو

تیلیزون ، کولر و یخچال سی تو                 دکون دار و سه تا فاکتور سی مو
 

او رَخشِ رستمِ دستان سی تو                    خرِ اَیلِی خولو تیمور سی مو

تکِ گشنیز و دل ، اسپیک سی تو                دو تا جوکر بُنِ پاستور سی مو

رئال و چلسی و بایرن سی تو                    مس و اَلنَّصر و پاختاکور سی مو

قُباد و سنگ سر ، هامور سی تو                موتو خشکایی یِی بُن تور سی مو

خونِی باغی ، هِلِ دریاچه سی تو                تو صحرِی کَت یه دون کُل مور سی مو

پلنگ و شیر و ببر و فیل سی تو                بُتُل ، کلبوک و مُشکِ کور سی مو

سیمَن ، چِک ، کاسیاس و کان سی تو          ساشا ایلیچ و میرزاپور سی مو

چلو مرغ و کباب و جوجه سی تو              غذی سروازِ پُر کافور سی مو
 

غزل حافظ همش با عشق سی تو               ای چِرتِی میشتِ مح وُ زور سی مو


محمد تابناک (میشمح)                                                                                

هوا خشِن بیشی صحرا ، هسی تو؟

بیچینی کاکل و جیکا هسی تو؟


دلم پیسی ایکِی نِشسُم تو خونه

خشِن رُو کُوه مُوه و دریا ، هسی تو؟


نه مو هایم خِوِر کسی وُو نه تو

بیشیم صحرا خومو تِینا ، هسی تو؟


موتور باکِش پُرِ بنزین ، اُما

سِرِ مو پُرتِرِن ولّا ، هسی تو؟



لُوَر ، چَهچُو ، شیرینه و سوسَرمَک

کلات و منکِل و مح شا ، هسی تو؟


هوا اُوری هن و بارون دُم رَه

شی بارو وُو جومِی یَکلا ، هسی تو؟


هوکال و غپّه و گمبیل و طعما

بِلهسُم جِی هَمِی اینا ، هسی تو؟



پلاستیکی پُرِن آلو سی چاله

میچسپه اِی تو ای سرما ، هسی تو؟


لچی نو و شُخی خرما و لورک

تُفی تو اسنک و پیتزا ، هسی تو؟


خفیف چار و نیم آمایه سِر دَس

چوغولَم پُر تو دل صحرا ، هسی تو؟


شی دل کُهری خشِن کهلونِ چاکی

بشت تنباکِتَم بُنیا ، هسی تو؟


تیلیفون دَسُّم و مُنظِر جوابت

اُومایَن میشتِ مح ، حالا هسی تو؟

                                    " محمد تابناک"

شــــو  یلــــدا  خشـن  دُور  یکایی

سی خوت خش هونخی گیر گپایی


دو  تا  پیر  ولات  باری  تو  مجـلس

بچهنیشــو  بــر  دکتــــر  مهنــدس


که  با  اینا  خشامبیت  شونشینی

اگه پیری نبیت  که شو خشی نی


دو  تا  هندونه  باری  تو  همی شو

یه چِینی  واخوری  دیراکنی  خـــو


یکی  بیت  و بزندش  فـــال  حافظ

یکی  ولتر  بوخونت  شعر  فــــــایز


اگه  جهلن  کسی  ریش واووسیتو

کنِی  آشتی  تا  بر  یکده  هِسِیتو


یه  دوری  تخمکی  بر  یکده هونِی

به  یای  رفتگون  فاتـــــح  بوخونِی


بیاری  شوم  اگه  موکیّ  شومـن

تا صبح خش هونخِی که خو حرومن


که شو یلدا خشن، دریاب ای شو

اگه  حتی  بووی  جونی  اِتن  تُو

                               محمد تابناک (میشمح)

چِکِّی دِلُم خووش بی وُ ای  /  اِم واسِین خیجه ایسا

چِم میفهی که دِی زچوش  /  آیم میکند دَنگ و گنا



خیجه که خوش زن خویین  /  سی مو مِثِه یه حورین

گپ مو هسن شِی دِی زچوش  /  اوشاسِیَم ولله ایسا



گیر مُرکُرن تا چِسِین  /  ولله که ای نه دی زنن

دی زن اِشوگو مارین  /  اما ای هِن مِث اَژدها



جِی مو بلِی هِن او فِکط  /  تو خونمو کِردن سلت

میگوت میشم خونی خومو  /  اُما میکند اُمرو سووا



خونِی خوشو که کُلِّه هِن  /  اَندِن اُما بر مو چِسِن

می گو بُرُمبوش خونتو  /  هِن بی کلاس ، هاکوش ویلا



خیجه میگو خو هن موتور  /  اما ای دی زن گُرّ و گُر

می گو که بفروش ای لِگَن  /  بُر واسو تو یه ماکسیما



هشتاد و پنج سالش هسن  /  بو کردن و سِر جاش چِسِن

کَصدش نی از دنیا بیشیت  /  بلکی که صور هایت صِیا



نه شُو خُوواشیت وُ نه روز  /  نه میگرت او آرتروز

نه موین او واین سِفی  /  نه میگِرت تو دَس عصا



مِرَض ری ای نایکُوند اِثَر  /  نه درد پاشن نه کِمَر

هنی سی اُو واخَرده او  /  گِت میکو مث مُشکِ دوپا



دل مو فِکَط خووش بی وُ ای  /  تو ای کِپش دندو دِه نی

که بخت کَج دیرو دُفِی  /  دندو درُوردِی بیس دو تا



تو جونِ مو هِن تا که هِن  /  بختِ کِجِن که عُمرین

گِمنِی مو هم آخر میخو  /  سیم روشِنن مو اِی خُیا



اِگ میفهی ای کارُمِن  /  دِی زن همیشه بارُمِن

تو خونه خووش می چسّیُم  /  زن دیم کُیا وایسا بووا


                     زن دیم کُیا وایسا بووا ?!!




                                                 محمد تابناک ( میشمح )

وُ اُو چیشم مینیسم مو سر خط

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

دو سال عمرش میشیت اونجا به غارت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

دعام که مو سپاه بندا خُیا جان

ای که نامش امه ارتش سیرجان

خُیا شانس مو گیچایِی سی حاجت؟

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

دلم خووش تو سپاه ام هن مو پارتی

مو چِم فهمی که پارتیم هن سه کارتی

سفارش مو سی پارتیم بی حماکت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم نامه ای با برگ پرگو

سی کاسو سر گُتو بُچ زار مندو

وُ دَس خط گُتُم بالا سر خط

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

چشا از بی خویی وامبن پُخِ پُخ

بیشین پاشُوت میَن اینجا وُ کاشُخ

یه لحظه میگذرت خالو یه ساعت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

مِثه چیپو که موین بزاش میکو چر

مکینی دستشو موینات کنن غر

هَمِی موینِی سرت وامبیت فرمت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم نامه ای با برگ توله

اُما اِش خه بز عَولِی کوتوله

تو نامه بی همش از ای شکایت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نخووشی سروازی آموزشیشن

نه که وسط نه که آخر که تیشن

دو ماهی تو میورن تو اسارت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

تو اردوگاش که دی بووا بوواتن

 نه چی خرده و نه سی خُو تو جاتن

اُوِ گرم و گِنَش هن حکم شربت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

کُلَه جوراب و پوتین واکس و جارو

پتو حوله ملافه فرچه شامپو

بِپُی اینا که خووش وامبیت سرکت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

تو وختی کِت نِبِت پارتی کلفتی

خونت بوشهرن اما جاسک مفتی

چه دس میشو که ای واین ده کسمت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم نامه ای با چرک ناخوم

همش آهن تو سروازی سر زوم

خجه اش کردسم ای شهر غربت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

تو خدمت چون نوهلن گوشی باری

دلت تنگامبه سی بازی ماری

بماند یاهو و واتسا و ویچت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

غذاش که فارخن بد رنگ و بد طوم

پر کافر ناشتا چاس و هم شوم

گولی اگش خه هومجا وامبه سکّط

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

یه شامپوییت مین بدتر راول

ری سر ات زه میگری ایدز یا سل

تو خو بونی اَوِه یا سدر صحت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم نامه ای با پوس شمّام

سی زید , اما بیفتا دسّ بابام

سر تیرش که لچ نامه و پاکت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نخووشی شووا تو پاس برجک

هوا تاریک و یل ول جن و غولک

صیی چیره خنه وُ ترس و وحشت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

پا مرغی و کلاغ پر و بدو رو

شنا و سینه خز , بیشین و پاشو

مصیبت پس مصیبت پس مصیبت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم نامه ای با مغز گردو

کلاسم نا خالو , وُ پوس آلو

یه آن رفتم تو حس خالو به شدت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

مو هرچی که بگم حالیت نوامبیت

تا او روزی که سروازی تو در بیت

اوسا تو میفهی ای گپ وُ صحبت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

نوشتم مو پِسِ پاستور وُ خط ناز

دولو اینجا سرن خالو ز سرواز

ری سرواز هر که هن میکو خلافت

چِکِی بَیوَختِسِن سرواز خدمت

                                                 " محمد تابناک (میشمح)"

درد عشکی مُوم کشّین که مگو

زهر هجری مُوم چشّین که مگو



 ایکی یل ول زُرّاخَردُم و آخر کار

 زن اُوکات تهلیم واسّین که مگو



 بد اخلاکن و تُخسن و کمی هم زشت

 دماخش موجی توش افتین که مگو



دیش عمر و عاصین خدا شاهده

بوواشم ایکی با مو بین که مگو



 صبونه میخو سی خوش عسل وا شیر

 اُما مال مو نون و چین که مگو



 تپ رون مُرخِن تو چاسی سی او

 اُما سهم مو گینجین که مگو



دوش رنگینکیش دا سی مو و تا امشو

کُم رفتِی دُمُم اُفتین که مگو



 مو خوم بیوخت بیدم و با اندن ای

 خارکوری یی دَم کشّین که مگو




محمد تابناک (میشمح)

ز کُم گشنی بووی جونی مو تو خُو

خُیا سرشاهدن هر شو هسم رُو


ایکی چی اِم نخردن که دی الان

سر جِی خوم چسِسُم میخوروم لُو


تو ای دنیا فکط ای کُم مو هن لیت

که خر همسایه هم آخر میخو جُو


تو خونی ما تو یخچال و تو کُلبَن

تو هر دو تاش هسن خالو فکط اُو


تو روز تهنا یه مرته میخورم چی

که او هم نو هسن خالو و اُو دُو


که ای هم بخت کج وُ طبک معمول

سه چار پنش تا پشه توش هی میکند رُو


الانم مو کُم گشنه خدایا

چطهری هوختم نیفهم مو امشُو



محمد تابناک (میشمح)

تو خواستگارات که جرن  /  اَلحَک که مندو بخترن

اِت میت بگم کُمنی سرن  /  الحک که مندو بخترن


خولو بچی کاسو خوون  /  اما نه مثل مندوون

گِپ اولم گپ آخرن  /  الحک که مندو بخترن


مندو بوواش ویلاشِسِن  /  کاکِی گِپوش پیکاشِسِن

خالوش ری بُردیزرن  /  الحک که مندو بخترن


خولو ری تُف کولو هسن  /  گاری نیشن تِهرش لِسِن

هفتادشم که پنچرن  /  الحک که مندو بخترن


مندو مثه رِیسا هسن  /  پس میز گُتّی او چِسِن

تو شرجیا زیر کولرن  /  الحک که مندو بخترن


نَهلِت تو خونه کُند تُرُش  /  هرسات زُرِن یل وَل سی خوش

یا که کویت یا گطّرن  /  الحک که مندو بخترن


خولو هنی بُچ بارسِن  /  عِینُو خِرک سیس نارسِن

سر جاش هنی گونُم تِرن  /  الحک که مندو بخترن


کَدّش هسن کَدّ عُمر  /  عِینو گِزن وُ بی ثِمَر

مویناش ریَهتِن وُ گِرن  /  الحک که مندو بخترن


اصلا کِسیش نیسِن باهاش  /  لعنت میکند هرکَن بوواش

هرجا که هن ولله شِرن  /  الحک که مندو بخترن


دُوتو یه چی میگم سی خُوت  /  مُندو نیَم ایکِی دِه گُت

سی ای که پیلش بیشترن  /  میگم که الحک بخترن





محمد تابناک (میشمح)