|
کوخت ((اشعار محلی استان بوشهر)) عشق صیدیست که تیرت به خطا هم برود ، لذتش کنج دلت تا به ابد خواهد ماند...
| ||
|
« دشتسون » راسش سیت می خوام بگوم که وت می نازم چه کنوم کجا برم بی تو چه سازوم یه هلت « دالکی » ه پوی مخل سوز و بلندش یه هلت « زیارت » ه پوی زنل گیسو کمندش یه طرف « بنار» که سی مردمش لنگه نداره اوطرف تر که بری او روخونه ی « کلل » دیاره « سعدواد » ته بگم یا « نظرآغا » ت که قشنگن زن و مردشون زرنگ انو پلنگن موروکل وا که تو« آبپخش » پوی مغرو جیلت میارن خومونیما مردمش زحمت کش و پاک اهل کارن « شبانکاره » خو مهد غیرته ای سرزمینه خدا که ای « دشتسون » داغ خراویشه نوینه « پاریو » ته سی کنوم یا « بوشکون » یا « کمه زرد » ه دس و پی پیچسمه شب بو ولت پاکی مینده « سر کره » و« بنداروز » تا برسه ور « ننیزک » پاکی چهاوه ای یه روزی ندیوم باغلته خد وکیل حالوم خراوه « کلمه » و « تنگ رم » تا برسه « رو پاریو » خیلی قشنگه برنووه مردملش ری کولشون پره فشنگه اینه ی مو گفتمه سی پاک رفیقل ایسو د پوی خوتونه بری کموهل « قعله سفید » بگیر برو تا ور « رهدار » هر جا که دیدی خاشتره هموجو نگه دار سرما د تموم ویمو و اول بهاره گل کلون و گل چیش دردو همش تو« باغسار» ه میگن کـُه یل « برازگون » پره الوک و کناره سی عده ی کمی هم گمون کنوم ره سی فراره ! ای خواسی بهارتم ندی یه وختی از دس زمبیلته وردار و بدو برو تو « سر بس » هر چی که دلت می خوا بچین سی خوت پهک و تاره یادت بو زیادیشم به درد نمی خواره خرموی نرسیده یم سی خوش خواصی داره ای خیلی تو وش بخواری دل پیچه میاره « گنوم ریز » ته بگوم تا « دره چیتو » که قشنگن تو فصل بهار نی مو دوتاشون ور میتنگن « دشتسون » ای تعریفل نه مال اوساله و پاره واکم تر بارون تو پیشونیت ندیاره و قوای درازتم خو پشت و ری هیچی نداره کمالی می کنه هوی کمک دو واره نه دلم میله که ول کنوم تونه نه پات می سازوم « دشتسون » هر چی که بی ، بازم می گوم که وت می نازم
" سکینه کمالی نژاد (سارا) " [ پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ ] [ 17:28 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
|
||
| [ طراحي : قالب سبز ] [ Weblog Themes By : GreenSkin] | ||