|
کوخت ((اشعار محلی استان بوشهر)) عشق صیدیست که تیرت به خطا هم برود ، لذتش کنج دلت تا به ابد خواهد ماند...
| ||
|
پرنگه عشق اومه تش به پا که تو جونم شروه ی دلکش به پا که کموتری اومدی قرون بالت بگردم دور تال تال گلالت بریزم ناز چینت دونه ی عشق تو پی چنگت بچینش بونه ی عشق بیو که اسمون مال خمونه زمین تا ور ستاره خونه مونه قشنگ تو هوا فر کردن ما فلک لک زه دلش سی بردن ما فلک دومش نهامو پهن کرده زمین سی دو تامو معن کرده فلک کارش یونه که گل بچینه بیو عودا بخندیم تا بوینه بکم ناتر و ما عمرش سراومه دسش اشکس دوتا چیشش دراومه پشنگه گرم خندت خین لارم خدا میدونه هیچی کم ندارم دلم پی ساز سیلت جون گرفته تو چیشم نم نم بارون گرفته تو سازت کوکه و خش مینوازی مو میخونم و مرزنگت نمازی بیو تا عشق قوله ی خونه مونه بگیریم دس نمازی عاشقونه مو هر جا پی تنم حکما بهاره زمسون پی خزون فرقی نداره تو ای دنیای دو روزه ی بیخیالی بیو ورهم بشینیم نی مجالی
"معصومه خدادادی" [ دوشنبه ۱۵ شهریور ۱۳۹۵ ] [ 14:59 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
طاقت ندارم ای خدا ، باور کُه ای اُمرو نیا
بُنگ ایکنُم پی سر صدا، آخر مو وَیبُم وَش جدا
وختی که وَرمِه سیرَشُم، وختی نِسی دلگیرشُم نَونُم چه باید کِردَنُم ، هم بَحضه وختی دیرشُم سیم رَوضه میخونن بَسی، میرَی وُ ای خوبی نسی نونُم خُمم دردُم چنه ، مَی خُت به فریادُم رسی وَختی ایشینه ری وُ ریم ، واز ایکنه کادوشِ سیم
گپ عشقکی سیم میزنه ، میگو میخامت قد دئیم هر چی بگُم گوش ایکنه ، فُحشَل مونه پوش ایکنه سَم اَی بِدی دَس ای بشر، مِث اَو خنک نوش ایکنه وختی میریم پی هم سفر، وَش میزنم توپ و تَشَر بازم ای بد وَخت آویده ، هم کور ویمو هم یو کَر نونُم چه وَر ما دیده یو ، عاشق چنُم واویده یو یَک روز خَش دَس ما نَدی،هیج بونه دَس ما نیده یو نونم طلسمش کِردنه ، وِردی ری اسمش کردنه دونم که ری اَلدی نِسی، مَی جِن تو جسمش کردنه هیچ ریم نویمو وَش بدُم ، یا وعدۀ خَش خَش بدُم مجبور ایاوُم مِث جُوی، پی سرصدا فُحشَش بدُم کاشکی که جَلدی می رسی،تا هیچکسی وَرمو نسی راسشه بخی شرم ایکنم ، وختی میگروُم وَر کسی
" آشــو صفری " [ دوشنبه ۱ شهریور ۱۳۹۵ ] [ 13:23 ] [ علی اکبر مجاهدی پور ]
|
||
| [ طراحي : قالب سبز ] [ Weblog Themes By : GreenSkin] | ||