باز اِمشو دیدُمَک از نو چته
هُی مَدَت کم کن خِفِه کردی خُتِه
داد و بیداد از بسی کردی که حَلق
پاره وابی، مِیچه بد دیدی وِ خلق؟
سی چه هِی بالا و دومَن میکنی
مثل دِی کُر مُرده شیون می کنی
شک ندارم دیدمک دُز دیدیه
ایقَه تو هُول و ولا افتیدیه
ریم نویمبو وَت بُگم کردی کَِرُم
سر صدا کم تر بُکن بُردی سرم
وَت نمیگُم هیچ نگو، غوغا نکن
یا که ری نامَردُمَل دَس وا نکن
نه، نمیگم هر چه دیدی هیچ نگو
مثل باقی فکر غیر از خُت نَبو
نیتُّم نی تا که دلسردت کنم
وَت بیگیرم سُرخی و زردت کنم
دیدُمَک کارِت دُرُس، بُنگت قشنگ
قسمت خصمت نَبُو غیر از فشنگ
دیدُمَک دادی خَوَر، دَسِّت طلا
هم گُجیک قربونتابو هم قَلا
پا شلِک هر چی هِسی وابو فدات
صد قلا سُوزَک گِلابو زیر پات
مرغ نیّت صافِ مِث خُم بیریا
جُی تشکر داره ایثارت اُما:
مِث کسی که بِر کُنه تُوسُون تَشی
زحمتی بی فُیده داری میکشی
آخُو دُز، یکی دو تا نی دیدمک
تا فراریشون بیدی پُی هُی کمک
خُت بگو صد گرگ ای زد قد حَیُون
وَش چکاری وَر میا تنها چُپُون؟
خوبه وختی نیسِه تو صد تا یکی
ساده تر از خُم کمک می خُی وکی؟
دیدمک اُمروز دارا تا فقیر
پاک دُزن نیسی تُو لا شو دُز بگیر
رفت دُورونی که دُز مث دیب بی
زهله دار و زشت و بد ترکیب بی
اُوسُو که دز مثل غُولَک بی گذشت
بین خُش تا آدمی شک بی گذشت
ایسُو ای سیل دُز و دارِش کنی
سیل کفش و کُوت و شلوارش کنی
سیلِ مسجدرفتن و خوندن دعاش
سـیلِ کُر پا نِشسن و دَسّل هَواش
سیلِ ورد انداختنِ صُب تا شووِش
ســیلِ یا رب یا ربِ موقِی خُووش
می گووی، بَه بَه به دُز، اَحسَن به دُز
آفرین، صد مرحبا از من به دُز
دیدمک مِردی وِلابی، مهر مُرد
حرص وَرمُون هرچه خوبی بید بُرد
رشوه از روزی که اومد بین ما
دُز بگیر و دُز وَ هَم گفتن کُکا
گرگ، خُش سگ قوم و خویشابیدنه
دشمنِ سر سختِ میشا بیدِنه
گربه از بس پی صحابش حیله کرد
مُشک تو نوندونِ نونی تیله کِرد
پیدم از بَس دا وَدَس تندی که مار
زیر سویلش کرده مجلس برقرار
دیدمک، داری اگر وَم اعتقاد
دادرس نیسی نزن بیهوده داد
تیز اگر بُو گوشِ هوشِت مثل خُم
گفتُمت هر چی که لازم بی بُگُم
دیدمک اُونگل که مینی شُو خُووَن
روز، دیندی مال دزدی می دُوَن
روز اگر چیشَلتِ مِث ما وا کنی
بیشِ شو دُز می تری پیدا کنی
نصپِ شُو، شُو گرد اگر مینی تو، دُز
مینِه "طالب" روز روشن یُرغِه دُز
نارفیقم کم بوکو پولادِ سرد
دز زیاد آبیده دُمبالش نگرد
"سید طالب هاشمی"
